Nieuwsbericht

Weer een thriller-einde

8 oktober 2009

NIJMEGEN - En weer wint Zorg en Zekerheid Leiden met minimaal verschil. Na het sensationele slotakkoord in Leeuwarden, is het nu in Nijmegen raak.

 

In een wedstrijd die bepaald niet mooi en goed is, maar wel bloedstollend spannend, wordt Matrixx Magixx verslagen met 62-63. Vrije worpen over en weer bepalen het beeld in de laatste paar minuten. Op 0.9 seconden van het einde mag Danny Gibson als laatste naar de lijn. Hij doet precies hetzelfde als afgelopen zaterdag zijn Friese collega Darryl Monroe. De spelverdeler maakt de eerste en gooit de tweede achter op de ring. Een Nijmeegse herhaling van 'The Shot' zit er niet meer in voor de thuisclub.

 

Matrixx Magixx en Zorg en Zekerheid Leiden hebben vorig seizoen de trend gezet om tegen elkaar draken van wedstrijden te spelen. In 2008-09 waren de vier onderlinge duels het aankijken nauwelijks waard met als ‘historisch’ dieptepunt de wedstrijd op 18 december 2008, toen Matrixx in eigen hal met 55-49 won.
 
Hetzelfde theater, de Horstacker in Nijmegen, is donderdagavond het decor van de eerste confrontatie tussen beide teams in 2009-2010 en opnieuw ontspint zich een wedstrijd, die slechts op details in de herinnering zal voortleven. En dan met name natuurlijk de slotfase, waarin van alles gebeurt.

 

In de laatste vijf minuten gaat namelijk alles op z’n kop. Zorg en Zekerheid heeft de achterstand van zeven punten aan het einde van het derde kwart (48-41) op de helft van het slotdeel nog niet kunnen wegwerken: 57-50. Dat is in een wedstrijd als deze een behoorlijk gat. Beslissend ook, zo lijkt het. Maar Leiden heeft nog iets over en plaatst een 0-7 run (met ondermeer een driepunter en twee vrije worpen van Ronny LeMelle), waardoor er op 2:50 van het einde weer evenwicht is.

 

De verkouden Monta McGhee, die zich – op weg naar een keurige double-double – letterlijk het snot voor de ogen had gewerkt, perst er een laatste offensief uit en verlengt de run tot 10 voor 57-60. Dan mag Andrew Washington voor de thuisploeg vier keer naar de lijn. De eerste twee gaan mis. De volgende twee zijn wel goed. Matrixx krijgt die voor de onsportieve fout van Ronny LeMelle. De derde ‘flagrant’ voor de ploeg van Toon van Helfteren, want ook Danny Gibson en Seamus Boxley krijgen een dergelijke bekeuring.
 
Tot woede van Van Helfteren, die zich afvraagt, waarom Matrixx in vergelijkbare situaties tot twee keer toe wél wegkomt met een gewone fout. De Leidse coach heeft daarmee een punt, maar de arbiters zien dat ‘er een poging werd gedaan de bal te spelen’ en dan ben je uitgepraat.
 
Een fout van Markel Humphrey zet McGhee weer aan de lijn en over het algemeen weet hij daar wel raad mee. Nu ook en het gaatje is weer drie in Leids voordeel. Een kwart minuut later heeft de Amerikaan de wedstrijd in handen. Na een fout van Washington mag hij weer voor twee maal naar de lijn. Twee treffers zou 60-64 zijn op 23.5 seconden van het einde.

 

Misschien zijn het de zenuwen, misschien de lichamelijk (on)gesteldheid, maar feit is dat McGhee twee keer mist. Jeroen Slor pakt de rebound, krijgt een tik en mag twee keer aanleggen. Echter, hij mist ook beide vrije worpen. Het lijkt er bijna op dat Leiden niet wil winnen. Aan de andere kant gaat de bal er wel in en op 62-62 krijgt Zorg en Zekerheid nog een laatste kans.

 

Danny Gibson neemt zijn verantwoordelijkheid en trekt slim de fout van Nikki Hulzebos. Het gevolg: een vrijwel identiek scenario als een paar dagen eerder in Leeuwarden. Alleen, nu mag Leiden twee vrije worpen nemen op een fractie van het einde. 0.9 seconde om precies te zijn.

 

De kleine Amerikaan laat zich niet gek maken door het stevige fluitconcert van de Nijmeegse fans en gooit koelbloedig de eerste bal binnen. De tweede moet dus mis en dan is het kat-in-het-bakkie, want waar McGhee in Leeuwarden 2.3 seconden had voor een wonderschot, gaat het nu om minder dan een tel en daar heeft Matrixx niets meer aan.

 

Twee gespeeld, twee gewonnen. Vier punten dus en het voor basketball bijzondere doelsaldo van +3… Je kunt ze maar in de zak hebben. Het is een lekker gevoel met de eerste van vier thuiswedstrijden – zaterdag tegen Upstairs Weert – voor de boeg.


Jan van der Nat 

 

 


KLIK HIER voor de fotoreportage van Richard Koolen