Nieuwsbericht

Ook Rotterdam onderuit in Vijf Mei Hell

20 oktober 2006

De doorsnee Leienaar is inmiddels al lang hersteld van Drie Oktober, maar als er in Leiden een feestje te vieren is, dan mag Rubberen Robbie met zijn fameuze lied niet ontbreken. Ook al was het inmiddels 19 oktober. En dus schalde het Drrrie Oktoberrr-lied door de speakers, toen Zorg en Zekerheid Leiden de derde overwinning op rij - 84-74 tegen Rotterdam - niet meer kon ontgaan.

Het carnavalesk aandoende feest paste perfect in de sfeer van het slot van de wedstrijd. Op werkelijk fantastische wijze reageerde de ploeg op de vijfde fout van Shelton Colwell. Toen de Amerikaan met een volle straflijst naar de kant moest, omdat de arbitrage een loepzuiver blok als fout beoordeelde, leken vijf heel moeilijke minuten in het verschiet te liggen. Maar niets bleek minder waar. Nick Curtis (archieffoto) voelde instinctief dat hij nu de kar moest trekken. Met een driepunter en twee sterke rebounds, waarvan hij de tweede ongeveer uit de tl-balken plukte, bracht hij het publiek in extase.

Omdat intussen Mick Burger ook had gescoord en Johan Kuijper een mooie aanvalsrebound had gepakt, was er opeens een gat van zes punten. Coach Erik Braal vluchtte nog een keer in een time-out, maar het Rotterdamse kalf was al verdronken en wat restte was slechts het dempen van de put.

Dat gebeurde via een heerlijke score van Johan Kuijper op een fenomenale assist van JS Nash, een vrije worp van Jeremy Ormskerk, een aanvallende rebound van Mick Burger, een solo van JS Nash en tenslotte een score van Ormskerk na een steal plus assist van Kuijper. De twee rake vrije worpen van Nash en de driepunter van Anthony Dill namens Rotterdam waren daarna slechts voor de statistieken van belang.

Drie uit vier en een gedeelde tweede plaats. Wie deze start van ZZ Leiden zou hebben voorspeld, zou voor gek zijn versleten. Natuurlijk was het lekker om drie keer op rij thuis te mogen spelen en natuurlijk is de factor publiek heel groot. Maar je kunt drie Vijf Meihallen vullen met fanatiekelingen, het moet toch allemaal op het veld gebeuren.

En tot nu toe gebeurt het daar. Uiteraard door de drie Amerikanen, maar vooral ook door de Nederlandse spelers. Coach Ivo Boom heeft het aangedurfd met een jonge ploeg zonder al te veel ervaring. Maar wel met talent en vooral de wil om met het hart te spelen. Daar gaat het allemaal om. En als je dan ook nog honderd procent vertrouwen krijgt van je (Amerikaanse) ploeggenoten, dan kan het vaak niet meer stuk.

Dat krijg je als Matthijs Royé gewoon de assist van JS Nash en neem je gewoon die driepunter. Dan blok je tot twee keer toe Anthony Dill: not in my house tonight! Nietwaar, Johan Kuijper? Dan weet je op welke reactie je mag rekenen vanaf de tribunes en dan drijf je op een roze wolk door de wedstrijd.

Dan gooi je er, als het moment daar is, er niet één, maar twee schepjes bovenop. Dan verdedig je - wat een groot deel van de wedstrijd niet zo was - je territorium als een leeuw en jaag je elke binnendringer de stuipen op het lijf. Rotterdam, dat toch redelijk had staan mikken, kreeg geen bal meer door de ring in die slotfase, waarin vreemd genoeg Arvin Slager (met de Amerikaan Henderson de uitblinkers) op de bank zat.

Na Landstede en Woon! Aris weet nu ook de ploeg uit de Maasstad dat het verdomd moeilijk winnen zal zijn in Leiden. De komende tijd krijgt de ploeg van Ivo Boom de kans om te bewijzen dat ook elders succes kan worden geboekt. Te beginnen in Nijmegen, aanstaande zaterdag, speelt ZZ Leiden acht van de komende tien wedstrijden op vreemd terrein.

Het zou mooi zijn als een groepje fanatiekelingen de ploeg ook daar zou steunen, zodat het ‘Leieieiden!, Leieieiden! Ook aan de andere kant van Nederland te horen is. Desnoods branden we Rubberen Robbie op een cd'tje...

JAN VAN DER NAT