Nieuwsbericht

Meer mogelijk in Den Bosch

17 februari 2008

DEN BOSCH - Er zijn voor Zorg en Zekerheid Leiden in het laatste stuk van de competitie wedstrijden, die gewonnen mogen worden en wedstrijden die gewonnen moeten worden. Het duel tegen titelverdediger EiffelTowers, zondagmiddag in de Maaspoort van Den Bosch, was er eentje uit de eerste categorie. Later volgen er onder meer nog twee ontmoetingen met Landstede, beide in Zwolle en dat zullen - zoals de zaken er nu voor staan ‘must win' wedstrijden worden.

Er kan natuurlijk nog het nodige gebeuren, maar het lijkt erop, dat er een flinke strijd zal gaan plaatsvinden tussen ZZ Leiden en Landstede om de laatste playoffplaats. In de aanloop is het dan natuurlijk lekker als je een potje kunt meepikken tegen een sterkere tegenstander. En dat had zó maar gekund voor Leiden in Den Bosch. En dat ondanks het feit dat de ploeg van Ivo Boom met nogal wat nadelige zaken te maken had.

JS Nash zal niet eerder dan woensdag terugkeren uit de Verenigde State, waar hij de begrafenis van zijn zwager bijwoont en twee kersverse krachten - Steve Ross en Jorne Snabilie - hulden zich in het Brabantse voor het eerst in het blauw en wit. Ross lijkt absoluut een aanwinst te gaan worden, maar moet uiteraard nog acclimatiseren. Snabilie toonde zich een goede keus om Vincent Krieger de rust te bieden, die hij nodig heeft. Tel bij die omstandigheden de scheidsrechters op, die driekwart van de wedstrijd heel erg overhelden richting EiffelTowers en pas daarna wat gingen compenseren en de op zich niet onlogische nederlaag van 76-67 is verklaard.

Daar moet echter nog wel één ding bij: het absoluut onvoldoende rebounden van ZZ Leiden, dat veel te vaak en te gemakkelijk de bal aan de tegenstander liet. EiffelTowers, dat overigens regelmatig met een ‘grote' opstelling speelde, pakte zeventien van de veertig rebounds onder de Leidse ring en dat is gewoon te veel. In totaal werd ZZ in die categorie zelfs bijna gedubbeld: 54 om 28.

In een aantal fases werd dat gecompenseerd door goede scores. David Chiotti bijvoorbeeld maakte zeven van zijn tien pogingen en Donald Wilson gooide er vier driepunters en negen (op elf) vrije worpen in. Dat laatste gebeurde overigens allemaal na de rust, want in de eerste hel;ft stond ZZ Leiden geen enkele keer aan de vrije worplijn, hetgeen de heren scheidsrechters Zegwaard, Van den Eijnden en Bosveld ongetwijfeld een wereldrecord opleverde. In elk geval - zo veel is natuurlijk zeker - een evenaring...

Er stonden halverwege elf fouten van Leiden tegenover vijf van Eiffel op het scorebord en dan mag je gerust van een scheve verhouding spreken. De thuisploeg stond op dat moment tien punten voor (37-27), maar had dat niet in de laatste plaats te danken aan Leiden, dat in de eerste vijf minuten van het tweede kwart geheel niet scoorde.

Even leek het erop dat de heren arbiters in de rust gekeken hadden naar de fouten, want opeens vielen er wel fouten aan Bossche zijde, al was de vierde fout van Nick Curtis er even later weer eentje uit de bonusaanbiedingen van een grootwinkelbedrijf. Dat gold helemaal voor nummertje vier van Jeroen van Dorp, die misschien met zijn pinknagel zijn tegenstander beroerde.

Die fout kwam overigens ook nog eens op een heel beroerd moment. ZZ Leiden had net - na de 59043 op driekwart van de wedstrijd - de schroom van zich af gegooid en was via drie vrije worpen en twee driepunters van Donald Wilson EiffelTowers genaderd tot op vijf punten: 66-61.

Eiffel-coach Randy Wiel vluchtte natuurlijk in een time-out om het momentum van ZZ Leiden te breken. Maar dat lukte niet echt, want het werd zelfs 68-64 met ook nog een David Chiotti op de vrije worplijn. Er stond toen nog 2:28 op de klok en Ivo Boom besloot via zijn laatste time-out de zaak op scherp te zetten.

Het medicijn werkte echter bij de verkeerde patiënt. Uitgerekend Roye Berkowitz, die veel meer moest spelen dan normaal door de blessure van Dean Oliver, perste de laatste kracht uit zijn kleine lichaam voor twee succesvolle driepunters, die Leiden de das om deden. De enige troost was dat het een wedstrijd was, die gewonnen mócht worden, maar die uiteindelijk leidde tot de conclusie, dat er misschien wel twee punten waren achtergelaten in de Maaspoort...

JAN VAN DER NAT