Nieuwsbericht

EiffelTowers oppermachtig

24 februari 2007

Een minuut of vier voor het einde vond EiffelTowers-coach Randy Wiel dat zijn sterspeler Leon Rodgers zijn werk had gedaan. Met 33 punten mocht de Amerikaan, die ongetwijfeld aan het einde van het seizoen zijn derde MVP-titel gaat ophalen, naar de bank. Hij maakte ondermeer vijf driepunters. Vijf van de liefst zeventien, die EiffelTowers produceerde, goed voor precies de helft van het totaal dat Zorg en Zekerheid op duidelijk afstand zette: 102-76.

EiffelTowers is voor iedereen dit seizoen een maatje te groot en voor Zorg en Zekerheid helemaal als de ploeg van Ivo Boom niet voltallig kan aantreden. JS Nash bleef aan de kant. Hij had te veel last van zijn heup, die hij vorige week blesseerde tegen Omniworld. Onderzoek heeft uitgewezen dat er niets kapot is, maar de vele beurse plekken zijn pijnlijk en veroorzaken doorwaakte nachten.

Aron Royé moest daardoor aan de wedstrijd beginnen en had het niet gemakkelijk tegenover een routinier als Sam Jones. Daar kwam bij dat de landskampioen er geen gras over wilde laten groeien. Vooral Travis Young had er zin in en wie het Nederlandse basketball een beetje volgt, weet wat dát kan betekenen. De kleine guard knalde zijn eerste vier pogingen raak.

Vier van de zeven in het eerste kwart. En omdat het bij ZZ Leiden in de openingsfase aanvallend stroef liep, was het na zes minuten al 21-6 en was het duidelijk dat er nog 34 minuten lang een vrijwel zeker kansloze achtervolging zou plaatsvinden. Toen de teams na tien minuten even naar de kant mochten bij 32-11, kon Ivo Boom alleen maar duidelijk maken dat zijn spelers tot meer in staat waren als ze tot op dat moment hadden laten zien en dat ze hun eigen wedstrijd moesten spelen.

Mede omdat het voor EiffelTowers vanaf het tweede kwart ‘business as usual' was en de Bosschenaren daardoor een beetje overdonderd werden, kon ZZ Leiden de ongeveer duizend toeschouwers snel duidelijk maken dat ook de muis in deze wedstrijd mee wilde doen en pakte een 0-7 run, die de stand een iets vrolijker aanzien gaf.

Sterker nog: ZZ Leiden speelde gewoon een prima tweede kwart en zou dat ook winnen met 11-22. Daarmee kwam het verschil halverwege op tien punten en dat was ogenschijnlijk een heel redelijk uitgangspunt voor de tweede helft. Leiden had zich goed teruggevochten na dat pijnlijke begin.

De realiteit was natuurlijk dat het alleen een zaak was om met een aanvaardbaar resultaat de fraaie Maaspoort te verlaten en dat kon alleen met honderd procent inzet. Die was er niet bij iedereen, helaas, en anderen ontbeerden zaterdag de vorm die nodig is om succes te hebben tegen toptegenstanders. Wie wél hun neus aan het venster staken waren de mannen die anders (vrijwel) de hele wedstrijd toekijken, maar nu van Ivo Boom een kans kregen. Het was hartverwarmend te zien hoe Jeremy Ormskerk de strijd aanging met Roye Berkowitz, voor wie hij overigens bijna applaudisseerde, toen deze hem een keer met een magistrale cross-over passeerde.

Ook Edwin Engelhart en Paul van der Meer speelden een opvallende wedstrijd. Ze grepen duidelijk de kans dankbaar aan en kwam ook royaal op het scoutingformulier met respectievelijk tien en vijf punten en ieder vier rebounds. Aan het einde van de wedstrijd mocht ook Kevin Tjin-a-Koeng zijn opwachting nog maken.

Over het eindresultaat was op dat moment - en in feite de hele tweede helft - geen discussie meer mogelijk. De enige vraag die restte was of EiffelTowers de honderd zou halen. Want intussen ging het bombardement gewoon door. Travis Young had dan weliswaar zijn wapentuig opgeborgen; Leon Rodgers had zijn zinnen gezet op een dertiger en van de bank kwam Robert Owens, die ook nog eens op scherp bleek te staan. Met 23 punten werd hij achter Rodgers tweede topscorer in de wedstrijd en dat leverde hem de titel ‘Man of the Match op, natuurlijk ook omdat ze van Rodgers in Den Bosch niet anders gewend zijn.

ZZ Leiden mocht nog even volgen op een redelijke afstand van een puntje of tien, elf, maar vervolgens gooide EiffelTowers de zaak in het slot met een verschil van twintig punten op driekwart van de wedstrijd. Het vierde kwart was daardoor een formaliteit.

JAN VAN DER NAT